Kinderlogica op de piste!

Ja, daar zijn ze weer… de leukste kinderuitspraken! Iedere skileraar kent ze wel: die onverwachte opmerkingen waar je midden op de piste compleet stuk om gaat. Van slimme vragen tot complete onzin met volle overtuiging gebracht. En eerlijk? Dat zijn vaak precies de momenten die je seizoen onvergetelijk maken. Geniet mee van de heerlijke logica van kinderen!

Kinderen staan natuurlijk bekend om hun rijke fantasie, waarin alles mogelijk is. Zo ook in Alpendorf bij juf Lotte. Eén van de kinderen uit haar groepje vroeg wat een sneeuwkanon was, waarop een ander kindje antwoordde: “Dat is om reuze sneeuwballen af te schieten.” Hoe geweldig zou het zijn om daar een mega sneeuwballengevecht mee te houden!

Ook in Flachau bij juf Lieke ontbrak het niet aan fantasie. Eén van de kinderen probeerde Lieke tijdens een gesprek van zeker tien minuten ervan te overtuigen dat hij ’s nachts op de piste slaapt en met wolven vecht. Daarna zou hij de wolven opeten en vervolgens met zijn vader gaan skiën. Ook de andere mensen in de gondel konden volop meegenieten van deze rijke fantasie…

De wintersport is voor de meeste mensen dé vakantieweek van het jaar. Er wordt vaak al maanden naar uitgekeken. Toch denken sommige kinderen daar net iets anders over. Zo had Isa in Flachau een meisje van vijf jaar uit Amerika in haar les. Terwijl Isa les aan het geven was, zei het meisje ineens: “I don’t think this is a holiday.” Ze vond dat ze veel te hard moest werken tijdens de skiles. Gelukkig vond ze skiën wél leuk... dat is ook lang niet bij alle kinderen het geval ;)

Bij vakantie hoort vaak ook een appartement of, voor sommige gasten, het meest luxe hotel van het dorp. Kinderen realiseren zich niet altijd dat niet iedereen in een luxe hotel met buffet verblijft. Zo kreeg juf Britt in Serfaus de vraag: “Maar juf, wat eet jij dan altijd ’s ochtends bij het buffet?” Tja… als skileraar kun je er alleen maar van dromen om elke ochtend op te staan met een ontbijtbuffet.

Tijdens het lesgeven kan er natuurlijk van alles gebeuren en ben je meer dan alleen een skileraar. Je bent er om grapjes te maken, maar ook om tranen te drogen, angsten te overwinnen en vooral veel plezier te hebben. Ook de dagelijkse dingen, zoals een toiletbezoek, horen erbij. Alleen is dat soms nét te laat…

Zo had juf Lieke in Bramberg een kindje voor wie het toiletbezoek net te laat kwam. Al kan het soms ook weer iets oplossen: “Juf, ik heb in m’n broek geplast, maar het is wel lekker warm zo!” Goed, praktisch gedacht, maar niet echt fijn voor het kindje… en ook niet voor jezelf.

Als er één plek is voor goede gesprekken met de kids, dan is het wel de gondel. Dé plek voor kinderen om vragen te stellen of lekker te kletsen. Je zit tenslotte al snel een tijdje samen in een liftje. Dat kinderen niet altijd een goed leeftijdsbesef hebben, wordt daar vaak en soms pijnlijk duidelijk.

Zo kreeg meester Gijs in Serfaus de vraag van één van de kinderen: “Heb jij de watersnoodramp meegemaakt?” Even snel rekenen… dan moet je toch al minstens 73 jaar zijn.

En soms heb je ook gewoon even geen antwoord op een vraag. Juf Maxime in Ischgl moest toch even nadenken toen één van de kinderen uit het niets vroeg: “Hoe komen mensen op deze wereld?” Geef daar maar eens een goed antwoord op.

Liefde blijft voor kinderen iets fascinerends. Als je een seizoen skiles gaat geven, is de kans groot dat je daar vragen of opmerkingen over krijgt. Een blik naar een andere leraar kan voor kinderen al betekenen dat je verliefd bent. Zo ook volgens de kinderen van juf Floor in Serfaus. Floor zei onschuldig één van haar collega’s gedag, waarna haar kids riepen: “Juffrouw, jij hebt sowieso gisteren gezoend met…”

Ook volgens de kinderen van juf Stephani in Bramberg was de juf verliefd, simpelweg omdat ze een collega een knuffel gaf. Tja, zo makkelijk en snel kan het gaan.

In Hinterglemm ontkwam ook juf Esmee niet aan de vragen over de liefde. Zij gaf een paar dagen privéles aan een Nederlands meisje. Samen met het meisje en haar vader zat Esmee in de stoeltjeslift. Terwijl Esmee een praatje maakte met de vader, vroeg het meisje ineens: “Heb jij een vriendje? Want mijn vader zei gisteren dat hij verliefd op je is en daarom wilde hij naast jou zitten.”

Kinderen kunnen toch heerlijk eerlijk zijn. De rest van de stoeltjeslift duurde ineens wel erg lang… al leverde het Esmee later wel een gratis lunch en drankjes in de après-ski op.

Six Seven, dat is niemand ontgaan. Wat die trend nou precies was, blijft nog altijd een beetje vaag. Maar goed, als leraar moet je natuurlijk wel met de tijd meegaan.

Zo had juf Tessa in Mayrhofen als welbekende yell: “Hee ho, let’s go. Hee hi, let’s ski!” Maar dat was blijkbaar niet genoeg. De reactie van de kinderen? “Nee juf, ik wil 67… siiiiiix seeeeeven!”

Tja… je moet toch een beetje bij de tijd blijven.

Naast dat je kinderen lesgeeft, geef je soms ook les aan volwassenen. Ook daar gebeuren de leukste en gekste dingen.

In Zell am See gaf Jochem les aan een groep volwassenen. Samen met de groep skiede hij in een slangetje naar beneden. Halverwege stopte hij even om de groep te bekijken tijdens het skiën, terwijl zij alvast doorgingen naar het afgesproken punt. Toen Jochem vervolgens achter de groep aan skiede en beneden aankwam, werd hij ontvangen met applaus en gejuich. Alsof hij zélf les had gehad.

Niet alleen uitspraken, maar ook de kleinste momenten kunnen jouw seizoen maken. Volgens Daan in Bramberg is het mooiste aan lesgeven toch wel de indruk die je op kinderen kunt achterlaten. Als de kinderen op de laatste dag met blijdschap in hun ogen naar je toe rennen, dan weet je dat je de leukste baan hebt.