Het leven van een skileraar in Bramberg am Wildkogel
Het leven van een skileraar in Bramberg am Wildkogel
“Wat heb jij toch een zwaar leven…”
Die zin hoor ik vaak als mensen horen dat ik werk als skileraar in Bramberg am Wildkogel. Ze zien zonnige pistes, verse poedersneeuw en een bergdorp dat zo uit een ansichtkaart lijkt te komen. En eerlijk? Dat beeld klopt.
Tenminste… tot 08:00 uur bij het verzamelpunt.
09:20 – Skileraarsoverleg in Bramberg (ook wel: georganiseerde chaos)
Daar sta je dan. Met je koffie. En je collega’s.
Elke skischool in Oostenrijk heeft ze. Ook bij ons in de Wildkogel Arena.
Je hebt de fanatiekeling. Die heeft al drie afdalingen gedaan voordat jij je eerste slok koffie hebt genomen. Hij zegt dingen als: “Het sneeuwdek is vandaag interessant.” Niemand weet wat dat betekent. Maar we knikken allemaal alsof we het begrijpen.
Dan is er de après-ski legende. Hij ruikt ’s ochtends licht naar Jägermeister. Zegt standaard: “Valt mee hoor.” Hij ziet eruit alsof hij persoonlijk verantwoordelijk was voor het sluiten van de après-ski de avond ervoor.
En natuurlijk: de rustige Oostenrijker. Drie woorden per dag. Perfecte techniek. Geen stress. Hij neemt moeiteloos jouw complete beginnersgroep over terwijl jij nog bezig bent om handschoenen uit de knoop te halen.
En dan heb je de nieuwe seizoenskracht. Vol energie. Glimmende skibril. Ambitie. Na drie dagen vraagt hij: “Is het altijd zo druk?”
Ja. Dit is Bramberg. Dit ís normaal.
10:06 – Kinderland in de Wildkogel Arena
Zes kinderen.
Twee huilen. Eén moet plassen. Eén is zijn helm kwijt (hij heeft hem op). Eén eet sneeuw. Eén kan al skiën maar luistert niet. En één staat achterstevoren op zijn ski’s.
Een collega glijdt langs en roept:
“Gezellig groepje?”
Ik glimlach professioneel:
“Topgroep.”
Ondertussen roep ik voor de 812e keer dit seizoen:
“PIZZAAA! GEEN PATAT!”
Voor wie geen skileraar is: pizza is goed. Patat is remmen vergeten.
Maar dan gebeurt het. Dat ene kind dat ’s ochtends huilend aan zijn moeder vastzat, maakt ineens een perfecte bocht. Nog eentje. En nog één. Dat moment? Daar doe je het voor!
13:15 – De volwassen held (privéles in Bramberg)
“Ik heb vroeger veel geskied.”
Vertaling: twee dagen Winterberg in 1998.
Bovenaan een blauwe piste in de Wildkogel Arena kijkt hij naar beneden en vraagt:
“Is dit rood?”
Nee.
Dit is psychologisch.
Halverwege ligt hij horizontaal in de sneeuw.
Een collega glijdt voorbij, knikt langzaam en zegt:
“Interessante techniek.”
Verraders.
Maar ook hier gebeurt het weer. Aan het einde van de les staat hij recht. Maakt gecontroleerde bochten. En onderaan zegt hij:
“Dit had ik echt niet verwacht.”
Dat is het mooie aan skileraar zijn in Oostenrijk. Je verkoopt geen afdaling. Je geeft vertrouwen.
16:00 – Zonsondergang in Bramberg
De zon zakt achter de bergen. De lucht wordt roze. De sneeuw glinstert alsof iemand er glitter overheen heeft gestrooid.
Dat ene kind van vanochtend skiet naar beneden alsof het auditie doet voor de Olympische Spelen. Onderaan stopt hij en roept: “MEESTER KIJK DAN!”
En naast me staat een collega. Geen woorden nodig. Alleen die blik van: ja… hiervoor doen we het.
Werken als skileraar in Bramberg am Wildkogel is soms chaos. Soms vermoeiend. Vaak luidruchtig. Maar dit moment — dit uitzicht — dit gevoel van teamtrots — dat is onbetaalbaar.
Après-ski: team building op Oostenrijkse wijze
“Ik drink er één.”
Dat zeggen we allemaal.
Drie uur later:
De fanatiekeling analyseert nog steeds sneeuwcondities. De après-ski legende staat op tafel. De rustige Oostenrijker staat er… nog steeds rustig bij. En jij zingt mee met een nummer dat je thuis nooit vrijwillig zou opzetten.
Dan tikt een gast je aan: “Jij was toch mijn skileraar?” Ja.
En morgenochtend om 10:00 sta ik weer fris naast je. Terwijl jij spijt hebt van je keuzes.
Zou ik willen ruilen?
TL-licht. Kantoorstoel. Broodje kaas achter een bureau.
Nee.
Geef mij maar collega’s die je uitlachen als je leerling omvalt (en je daarna helpen).
Geef mij maar kinderen die patat maken in plaats van pizza.
Geef mij maar een werkplek met uitzicht over de bergen van de Wildkogel Arena.
Want eerlijk?
Er zijn slechtere kantoren dan een berg in Bramberg am Wildkogel.
En als je komende winter in Bramberg bent en je hoort iemand iets te enthousiast “PIZZAAA!” roepen…
Dan weet je dat ik weer aan het werk ben. 🎿
Misschien ook wel interessant...
Het leven van een skileraar in Bramberg am Wildkogel
Vacature Commerciële meewerkstage
(Online) Marketing/Communicatie stage
Wat neem je mee voor een seizoen als leraar?
Waar kun je werken?
Ben jij er klaar voor? Wij wel!
Wil je nog iets van ons weten?
